Η αποτυχημένη διεθνής - Το Γκλαμ

Η αποτυχημένη διεθνής. Το Γκλαμ

Η «Αποτυχημένη διεθνής» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή από Το Γκλαμ. Την συλλογή διαπερνά η κουήρ αίσθηση της αποτυχίας, ένα στοιχείο οικείο για ποιητικές φωνές της λοατκια+ κοινότητας στην Ελλάδα. Αυτή μπορεί να αφορά στις ερωτικές σχέσεις και άλλοτε ευρύτερα μια αίσθηση ανακολουθίας ως προς το κοινωνικά εννοούμενο ως σωστό και επιτυχημένο, καθώς λέει: «μου είπαν ότι μπορώ να γίνω τα πάντα/ κι έγινα μια αποτυχία/ ακούς, μπαμπά;/ περήφανα τεμπέλης/ ρουφηχτής ακολασιών», επικοινωνώντας έτσι ευρύτερα με την γενιά του και με τις μειωμένες προοπτικές που έχουν τα πιο ευάλωτα κοινωνικά άτομα εγχώρια, τα οποία βιώνουν συνακόλουθα ένα ψυχικό αδιέξοδο. Η γεωγραφία του βιβλίου είναι συχνά εσωτερική, οικιακή, συμπαρασύροντας στη δράση ακόμη και τα έπιπλα, «και δυο ερωτευμένα κομοδίνα/ απ’ τις αντίθετες μεριές του κρεβατιού/ που μάταια προσπαθούν να στείλουν κάλτσες,/ σώβρακα, αντισυλληπτικά, σακούλες για τον εμετό/ και διάφορα άλλα γλυκανάλατα που σκέφτονται τις νύχτες/ φλεγόμενα απ’ το πάθος», τα οποία γίνονται σημεία δηλωτικά της υπαρξιακής και πολιτικής αγωνίας του ατόμου που μιλάει, βιώνοντας μοναξιά και τη ματαιότητα της επικοινωνίας. Η φωνή στα ποιήματα νιώθει πως αδυνατεί ακόμη και να γράψει για την αποτυχία της, μια ευρύτερη αδυναμία που τη συνοδεύει ακόμα και όταν συμμετέχει στους συλλογικούς αγώνες για έναν άλλο καλύτερο κόσμο. Ωστόσο, από άκρη σε άκρη αυτό που γιορτάζεται στο βιβλίο είναι η σωματικότητα και ο ερεθισμός, αυτό που διαρρηγνύει την ασφυκτική ομαλότητα είναι η σεξουαλική ένωση ή η προοπτική της και ανάγεται σε ριζοσπαστική δύναμη και σε ανατρεπτική συνθήκη. Στο πνεύμα αυτό η «Αποτυχημένη διεθνής» είναι ένα βιβλίο που επιτυγχάνει να δώσει την αίσθηση αδιεξόδου της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά είναι και εξαιρετικά επιτυχημένα ερεθιστικό, ερωτικό και τελικά ανθρώπινο.

-Νικόλας Κουτσοδόντης

ISBN: 978-618-5928-30-8
Αριθμός σελίδων: 40
Διαστάσεις: 14Χ21
Επιμέλεια: Ευσταθία Παλιοτζήκα
Έτος έκδοσης: 2026
Είδος: Ποίηση

Δείγμα γραφής:

2

Καμιά φορά
εύχομαι
να έγραφα και ‘γώ
για Επαναστάσεις
Αλήθειες, Ηθική
και μεγάλους Έρωτες
κι όχι για κορίτσια
που το κορμί τους
έδιωξε προσωρινά
την ορμή
του θανάτου μου
κι αγόρια
με ονόματα
συνηθισμένα